Bir milleti yıkan savaşlar değildir; çocuklarının umutlarını sessizce kaybetmesidir. Bugün nesiller gözlerimizin önünde tükenirken, biz hâlâ birbirimize kim olduğumuzu anlatmanın telaşındayız. Kimi inancını, kimi ideolojisini, kimi kimliğini sergiliyor. Oysa paylaşım çoğaldıkça adalet çoğalmıyor; slogan yükseldikçe merhamet büyümüyor.
Bu ülkenin ihtiyacı daha çok gösteri değil, daha çok vicdan; daha çok tartışma değil, daha çok üretim; daha çok alkış değil, daha çok liyakattir. Çünkü tarih, neyi savunduğumuzu değil; savunduğumuz değerler uğruna neyi değiştirdiğimizi yazar.
Eğer çocuklarımız bizden daha adil, daha dürüst, daha özgür ve daha umutlu bir geleceğe uyanmıyorsa, geriye bıraktığımız tek şey gürültüdür. Gerçek miras ise insan yetiştirmek, adalet üretmek ve vicdanı çoğaltmaktır.
Unutmayın;
Bir Milleti Düşmanları Değil, Önceliklerini Kaybetmesi Yıkar.

Yorum bırakın