Bir devletin hainleri her zaman düşman saflarında yetiştirilmez, bazen devlet kendi elleriyle yetiştirir. Liyakati görmezden gelip sadakati makam yaptığında…
Üreteni susturup vasatı ödüllendirdiğinde…
Düşünen insanı yalnızlaştırıp, sorgulamayanı yükselttiğinde…
Aslında kendi geleceğine sessiz bir çürüme bırakır. Üstelik çoğu insan bilmez…
O noktaya gelene kadar bazı insanlar nice teklifleri reddetmiştir.
Parayı reddetmiştir.
Makamı reddetmiştir.
Satılmayı reddetmiştir…
Sadece bir gün ülkesine hizmet etmeyi, anlaşılmayı ve hak ettiği değeri bulmayı umut etmiştir…
“Bir gün fark edecekler…” der insan…
“Bir gün liyakat kazanacak…”
Ama ne mümkün…
Çünkü bazı düzenler, karakterli insanı yükseltmek yerine yormayı tercih eder.
Önce tüketir…
Sonra yalnız bırakır…
En sonunda da kaybettiği insanın arkasından “Neden değişti?” , “Çok şükür bu “haine” fırsat vermedik” diye konuşur.
İroniye bak…
Bir insanın aidiyetini yıllarca kıranlar, sonunda sadakat bekler.Ve bazı “ihanetler” bir gecede doğmaz…
Bazı “hainleri”; adaletsizlik, kayırmacılık ve değersizleştirme birlikte üretir…
Şimdi kendinize sorun: Bir insanı yıllarca harcayıp, yorup, değersizleştirip, “unvanlarının” arkasına saklanıp kargadan hallice zekaya sahip insanların onları aşağılamalarına bile gık demeyen konforperestlerin olduğu bir düzende…
Asıl hain kimdir? Ve tüm hainlarin bedelini ödemesi gerekmez mi?… Ne yani yoksa bu devlet bizim değil mi?…
Gürkan KARAÇAM 
Yorum bırakın