SUMUD: KİME KARŞI, NEYİN SEBATI?

Öfke Yanlış Adreste mi Evcilleştiriliyor?

Bazı sorular vardır; cevabından çok, neden sorulmadığı önemlidir. Bugün “Sumud” (direniş, meydan okuma ve sebat) kavramı etrafında şekillenen toplumsal çıkışların, gerçekten doğru hedefe mi yöneldiğini, yoksa kolektif öfkeyi yönetmek için kurulan bir “güvenli alana” mı hapsedildiğini sorgulamanın vaktidir. Neden mi böyle bir giriş yaptım. Çünkü insanlığın öfkesini belirli bir sahaya sabitleyip, asıl güç merkezlerini görünmez kılan yeni nesil bir yönlendirme modeliyle karşı karşıya olabiliriz de ondan…

Görünmez Omurga: Sistemin Dokunulmazları

Dikkat edin; manşetlerde, ekranlarda ve meydanlarda sürekli İsrail var. Kuşkusuz, sahada akan kanın ve zulmün faili bellidir ve o da SOYKIRIMCI İSRAİL’dir. Ancak bu faili ayakta tutan küresel finans sistemi, uluslararası medya omurgası, devasa askeri lojistik ağlar ve o “aşılamaz” diplomatik koruma şemsiyesi neden aynı sertlikle tartışılmıyor?

Neden tartışmalar ısrarla “sonuç alanında” (coğrafyada) tutuluyor da, sistemi asıl fonlayan ve koruyan İngiltere – Amerika eksenindeki “merkezler” gündemin loş ışıklarına itiliyor? Bu bir tesadüf mü? Hedef saptırma mı?

Belki de modern çağın en büyük zihin oyunlarından biri de budur: Öfkeyi, sistemin “dokunulamaz” katmanlarına ulaşamayacağı bir koridorda hapsetmek.

Konuşturularak Yönetilen Kitleler

Tarih okumasını görece doğru yapanlar bilir ki; modern dünyada kitleler artık sadece susturularak değil, konuşturularak yönetilir. İnsanların öfkesi, kontrol edilebilir bir alanda “deşarj” edilir. Enerji boşaltılır, sloganlar atılır, sosyal medya etkileşimleri zirve yapar; ancak sistemin ana çarklarına tek bir çomak dahi sokulmaz.

Bu, kontrolsüz bir patlamayı önlemek için inşa edilmiş bir “toplumsal emniyet supabı” olmasın sakın? Ne dersiniz? Sizce insanlar bağırdıklarını ve direnç gösterdiklerini sanırken, aslında sınırları önceden çizilmiş bir labirentte koşuyor olabilirler mi? Neden olmasın? Düşünmeye değer bence…

Yeni Medya Kadroları: Geleceğin “Devşirilmiş” Sözcüleri mi?

Bu süreçte yükselen figürlere yakından bakın. Kimler “direniş dili” üzerinden devasa kitle güveni kazanıyor? Bugünün ateşli aktivistleri, yarının ana akım medya figürlerine mi dönüştürülüyor ya da dönüştürülecek? Elbette aktivistlerin tamamını kastediyor değilim… Fakat istihbarat aklı, ihtimaller üzerinden çalışır. Birilerine bugün “kahraman” özgeçmişi oluşturuluyor olabilir mi? Çünkü biliyoruz ki; modern dünyada “güven“, paradan daha stratejik bir sermayedir. Ve sistem, kendisine yönelecek gerçek bir bilinci engellemek için, kendi “MUHALİFİNİ” bizzat yetiştirmeyi sever.

Gerçek Uyanış mı, Kontrollü Muhalefet mi?

Sistemler için en tehlikeli şey öfke değil, kontrol edilemeyen bilinçtir. Bu yüzden öfkeye tamamen karşı çıkmazlar; onu yönetilebilir limanlara çekerler.

Kime dokunulabileceğini ve kimin asla tartışılamayacağını belirleyen kapasite, görece gerçek küresel gücün ta kendisidir.

Eğer bir protesto, sistemin kalbindeki finansal ve askeri merkezleri rahatsız etmiyor, sadece izin verilen sınırda gürültü çıkarıyorsa; o eylem artık direnişin değil, sistemin bir parçasıdır.

Sonuç olarak;Tüm resmi gördüğümüzü sanırken, aslında bize sadece parmakla gösterilen kısma bakıyor olabilir miyiz? Neden olmasın?…

Sumud, yani meydan okuma, direniş ya da sebat; sadece beklemek veya bağırmak değildir. Sumud; oyunu kuranın elini görmek, parmağa değil, parmağın arkasındaki asıl niyet merkezine odaklanmaktır. Çünkü bazen en büyük esaret, özgürce bağırdığını sanırken sesinin sadece yankı odalarında sönümlenmesidir.

PEKİ BU FİLO BOŞ BİR İŞ Mİ YAPIYOR, ELBETTE HAYIR!… Fakat BİZ TÜRK’ÜZ! Sadece tüm ihtimalleri en doğru şekilde analiz etmeliyiz diyorum o kadar…