Kategori: Uncategorized

Sakince konuşuyorum zeki insan. Çünkü bu konu bağırarak anlatılamaz. Bu konu slogan da sevmez. Bu konu hele alkıştan hiç beslenmez. Bu konu, sessiz ama çok derin bir zekâ ister.

Ulusal güvenlik dendiğinde aklına ne geliyor, dürüst ol lütfen. Silah mı? Ordu mu? Sınır mı? Tehdit mi?

Bunların hepsi sonuçtur zeki insan. Sonuçla uğraşan devletler günü kurtarır. Sebebi yöneten devletler ise tarihi yazar. Hâsılı ulusal güvenlik bir savunma meselesi değildir. Ulusal güvenlik, bir akıl kurma meselesidir. Bir devletin dünyayı nasıl okuduğunun, tehdidi nerede ve ne zaman fark ettiğinin, bilgiyi nasıl süzdüğünün ve sonunda iradesini nasıl işlettiğinin bütünsel düzenidir.

İşte burada durup “mimari” dediğim şeyin ne olduğunu netleştirmem lazım çünkü bu yazının omurgası mimari. Mimari, bir yapının ya da gücün sahip olduğu unsurların toplamı değildir; o unsurların hangi akılla düzenlendiğini, hangi sırayla çalıştırıldığını ve hangi amaçla yönlendirildiğini belirleyen üst düzendir. Mimari, parçaları yan yana koymak değildir zeki insan. Parçalar arasında öncelik kurmaktır. Birbirleriyle nasıl etkileşime gireceklerini önceden tasarlamaktır. Hangi durumda nasıl tepki vereceklerini daha kriz doğmadan bilmektir. Bu yüzden mimari sadece bugünü çalıştırmaz; kriz anında sistemi ayakta tutar, belirsizlikte yön üretir ve dağılma ihtimali doğduğunda kendini yeniden toparlayacak bir akıl bırakır. Mimarisi olan yapılar güçlü oldukları için değil, ne zaman, nerede ve nasıl güç kullanacaklarını bildikleri için kalıcı olur.

Şimdi tekrar ulusal güvenliğe dönelim zeki insan. Bak dikkat et, “güç” demiyorum çünkü güç, mimarisi olmayan bir aklın elinde tehlikelidir. Güç vardır ama yön yoktur. Hız vardır ama anlam yoktur. Etkileme vardır ama hâkimiyet yoktur. Sonuç olarak güç tek başına hiçbir şeydir.

Türkiye bu gerçeği son yıllarda sezgisel olarak fark etti. Silah sanayinde atılan adımlar tesadüf değildir. Bu ülke artık sadece silah üretmiyor; oyun bozabileceğini gösteriyor. İHA’lar, SİHA’lar, elektronik harp kabiliyetleri, yerli platformlar… Bunların her biri bize şunu söylüyor: Türkiye artık başkasının savaşını oynamak istemiyor.

İstihbaratta da benzer bir eşik geçildi. Artık bekleyen değil, hamle yapan bir refleks var. Sahaya inen, risk alan, operasyonel cesaret gösteren bir yapı oluştu. Bu önemlidir çünkü KORKAK DEVLETLER AKIL ÜRETEMEZ.

Ama şimdi sana rahatsız edici bir soru soruyorum zeki insan. Hazır mısın? Bütün bunlar tek bir mimarinin içinde mi oluyor, yoksa sadece doğru zamanlarda verilmiş güçlü refleksler mi? İşte tam burada sessizleşmemiz gereken yere geliyoruz.

Türkiye’nin bugün asıl ihtiyacı ne sadece daha fazla silah, ne sadece daha fazla operasyon, ne de sadece daha sert söylemdir. Türkiye’nin ihtiyacı, kendi kognitif mimarisini bilinçli biçimde inşa etmektir.

Kognitif mimari; bir devletin düşünme biçimidir zeki insan. Tehdidi nerede gördüğüdür. Bilgiyi nasıl süzdüğüdür. Kararları hangi zihinsel katmanlardan geçirerek ürettiğidir ve gücü ne zaman, ne ölçüde, hangi anlamla kullandığıdır.

Bugün Türkiye’de bilgi var. Kurum var. Tecrübe var ama bunları aynı zihinsel harita üzerinde birleştiren üst mimari hâlâ sezgiye yaslanıyor.

Unutma zeki insan sezgi değerlidir ama sürdürülebilir değildir. Büyük devletler sezgiyle başlar, mimariyle devam eder. Hâsılı silah sanayi, stratejiden koparsa vitrine dönüşür. İstihbarat, anlam üretemezse veri yığını olur. Strateji, sadece tepki verirse refleksin süslü adıdır. Medya, aklı beslemezse kendi devletinin altını oyar ve en tehlikelisi şudur zeki insan: Bir devlet güçlü olabilir ama anlamsızsa, o güç başkalarının hikâyesine hizmet eder.

Uluslararası mücadele artık klasik cephelerde kazanılmıyor. Elbette bu cepheler hayati derecede önemlidir fakat zihinlerde kazanılıyor. Algıda, kararda, yönelimde, sabırda, psikolojide… Bugün savaşlar başlamadan önce kazananlar belli oluyor çünkü bazı devletler önce zihinleri fethediyor, sonra sahaya iniyor. Türkiye’nin de yapması gereken tam olarak budur. Ulusal güvenliği sadece kurumlar arası koordinasyon meselesi olmaktan çıkarıp, zihinler arası tutarlılık meselesine dönüştürmek. Savunma sanayini, istihbaratı, stratejiyi ve medyayı aynı düşünsel omurgaya bağlamak. Her biri ayrı konuşan yapılar değil, aynı aklı farklı dillerle ifade eden bir mimari kurmak.

Bu, masa başında çizilen şemalarla olmaz zeki insan. Bu, “şu kurumu şuraya bağlayalım” cümlesiyle de hiç olmaz. Bu; düşünen, senaryo kuran, ihtimalleri tartan ve karar vericinin zihnini önceden eğiten bir mimariyle olur çünkü zeki insan, devlet dediğin şey refleksle değil, önceden hazırlanmış akılla ayakta kalır.

Sonuna geliyorum ama bir soru daha soracağım. Belki de bu yazımın gerçek sebebi budur: Biz güç mü üretiyoruz, yoksa aklı olan gücü mü? Eğer cevap ikincisi değilse, ne kadar silahımız olduğu önemsizdir.

Aklında olsun bu çağda ayakta kalanlar, en sert olanlar değil, en iyi düşünenlerdir ve Türkiye, eğer gerçekten büyük olacaksa ki olacağından şüphem yok, önce kendi akıl mimarisini kurmak zorundadır.

Neden mi?

Çünku bunu yapmayan devletler sadece güçlü görünürken bunu başaran devletler kaçınılmaz olur ve benim meselem de tam olarak budur.

Gürkan KARAÇAM

Zeki insan… Bu yazımı hızlı okuma. Çünkü bu bir haber değil, herkesin önüne şapka koymasını salık veren bir zihnin ürünü. Ayrıca bu bir uyarı da değil… Bu, bir teşhis denemesi.

İç savaş denilen şey; barikatla, sloganla, kurşunla başlamaz. İç savaş, devletin düşünme biçimi değiştiği anda başlar. Yani mesele sokak değil… Mesele kararın çıktığı yerdir.

Zeki insan, sana en zor soruyu sorayım: Bir devlet ne zaman tehlikelidir? Zayıf olduğunda mı? Hayır. Güçlü olduğunda ama ne yaptığını açıklayamadığında. İşte bugün Amerika Birleşik Devletleri tam olarak bu noktadadır. Çöküş yok. Dağılma yok ama anlatı kopukluğu var. Devlet konuşurken toplum başka bir şey duyuyor.

Söylesene ABD’de gerçekte olan şey nedir? ABD şu an bir kriz yaşamıyor, yaptığı krizi yönetme refleksini test etmek ve bu testte üç kritik davranış öne çıkıyor:

1. Devlet, ikna etmekten vazgeçiyor

İkna zaman alır. İkna sabır ister. İkna ortak zemin gerektirir oysa güvenlik hızlıdır. Güvenlik nettir ve güvenlik sorgulanmaz. Devlet iknadan güvenliğe kaydığında şunu söyler: “Seni anlamaya değil, kontrol etmeye geldim.” İşte zeki insan iç savaş tam da burada olasılık haline gelir.

2. Toplum iki ayrı gerçeklikte yaşamaya başlıyor

Zeki insan, dikkat et: aynı ülkede aynı olay için iki ayrı hakikat üretiliyorsa orada sorun sokakta değil, algı mimarisindedir. Bir taraf “devlet meşru” der, diğer taraf baktığında “devlet düşman” tabelasını görür. Silahlar sonra gelir zeki insan önce anlam bölünür.

3. Dışarıda güç gösterisi yaparak içeride meşruiyeti telafi etmeye çalışıyor

Devlet içeride anlatamadığını, dışarıda göstermeye çalışıyor. Sert söylem yükseltiyor, tehdit dilini normalleştiriyor ve “Yaparım” cümlesini, “neden”in önüne geçiriyor. Bu bir güç göstergesi değildir zeki insan. Bu, meşruiyet açığını kapatma refleksidir ve şimdi kilit soruya geliyorum.

İç savaş nasıl mümkün olur?

Şunu ezberle: İç savaş; öfke ve silah değildir. İç savaş şudur: Karar birliği kaybolur. Eyalet ile merkez ayrı telden “benim sözüm geçerli” demeye başlar ve güvenlik aygıtı kime bağlı olduğunu sorgularsa işte o gün, silah patlamasa bile devlet zihinsel olarak bölünmüştür.

Peki ABD bu zemini kendisi mi oluşturuyor?

Bu sorunun cevabı siyah ya da beyaz değil. Hakikat; ABD iç savaş istemiyor fakat şunu yapıyor: Meşruiyet zorlaştıkça güvenliği kolaylaştırıyor. Hukuk yavaşladıkça olağanüstüyü hızlandırıyor. Toplumu ikna edemedikçe baskıyı normalleştiriyor.

Bu bilinçli bir plan değil. Bu, güce alışmış sistemlerin kaçınılmaz hatasıdır.

Trump : Sebep mi, işaret mi?

Zeki insan, liderler görünür karakterlerdir fakat tarih yazamaz. Burada ne demek istediğimi bir gün sana anlatırım fakat eşiklere basar.

Donald Trump, olası bir iç savaşın sebebi değildir ama şu soruyu büyüten bir figürdür:“Devlet kurumlarla mı yönetilir, iradeyle mi?” Bu soru büyüdükçe toplum saflaşır. Saflaşma arttıkça ortak zemin erir ve ORTAK ZEMİN BİTTİĞİNDE HERKES HAKLIDIR AMA KİMSE BİRLİKTE DEĞİLDİR.

“Bir suikast ihtimali” neden bu kadar kritik?

Çünkü suikast, sadece bir insanı hedef almaz. Devletin psikolojisini hedef alır. Böyle bir ihtimal: Korkuyu yönetim aracına çevirir. Hukuku refleksleştirir. Güvenliği kutsallaştırır ve iç savaşlar çoğu zaman böylesi bir iklimde doğar.

Zeki insan, ABD bugün çözülmüyor aslında, daha değil ama yanlış yerde sertleşirse, çözülmenin adı HOLLYWOOD senaryolarından biri olacaktır.

Ayrıca tarih şunu öğretir: devletler sokakta yıkılmaz. Devletler kendi akıllarına yabancılaştıklarında yıkılır. Ben o yüzden sokaklara bakmıyorum. Ben karar anlarına bakıyorum. Sessizliğe bakıyorum. Tereddüde bakıyorum.Ve şu soruyu not düşüyorum tüm zihinlere:

“Devlet hâlâ halkını mı düşünüyor, yoksa artık sadece lideri ve yakın çevresini mi koruyor?” Aklında olsun zeki insan; iç savaşlar, bu sorunun cevabında gizlidir.

GÜRKAN KARAÇAM

#abd #içsavaş

Kamera yukarıdan iner. Gürültü yoktur. Patlama yoktur. Bağıran yoktur. Çünkü en tehlikeli sahnelerde ses olmaz. Sadece karar anı vardır… İstihbarat da tam burada başlar.

Zeki insan, sana soruyorum: Bir devlet neden düşmanını yenmekle yetinmez? Neden onu hata yapmaya zorlar? Neden tehdidi ezmez de yönlendirir? Neden güç gösterisi yerine sessizliği seçer? Çünkü gerçek güç, sonucu kontrol etmek değildir. Sonucun hangi zihin tarafından, hangi gerekçeyle doğacağını belirlemektir.

Bugün çoğu kişi istihbaratı bilgi toplamak sanıyor. Dosyalar, dinlemeler, sızmalar, raporlar… Oysa bunlar işin vitrini. Asıl oyun vitrinin arkasında.

Gerçek istihbaratçı şunu sorar: “Bu adam neden böyle düşünüyor?” “Bu yapı neden bu kararı almaya meyilli?” “Bu lider hangi korkuyla, hangi arzuyla hareket ediyor?” Çünkü zeki insan, insan karar vermez. İnsan, kendisine anlamlı gelen gerekçeye itaat eder. İşte istihbarat tam da burada bir meslek olmaktan çıkar, bir zihin mühendisliğine dönüşür.

Bak zeki insan; İstihbarat, bilgiye hükmetme sanatı değildir. İstihbarat, iradeye yön verme disiplinidir. O yüzden en gelişmiş istihbarat, düşmanı izleyen değil; düşmana yanlış hamleyi kendi özgür iradesiyle yaptırabilendir.Burada takip yoktur. Burada kovalamaca yoktur. Burada operasyonun adı bile yoktur. BURADA KADER TASARIMI VARDIR.

Zeki insan, düşün: Bir düşman hata yaptığını ne zaman anlar? Çoğu zaman asla. Çünkü ona o hatayı yaptıran sistem, ona bunun doğru olduğuna dair ikna da üretmiştir. İşte bu noktada klasik tanımlar çöker. “Casusluk”, “operasyon”, “gizli servis” gibi kelimeler yetersiz kalır. Çünkü burada mesele bilgi değildir. Mesele, bilginin zihinlerde nasıl yankılandığıdır.

Dinle düşünen insan; İstihbarat; olayları yönetmek değil, olayların anlamını önceden kodlamaktır. Bu yüzden bir devletin en büyük gücü ordusu değildir. Ekonomisi de değildir. Teknolojisi bile değildir. En büyük gücü şudur: Rakibine hangi seçeneklerin “makul” görüneceğini önceden belirleyebilmesidir.

Bu yüzden bazı savaşlar başlamadan biter. Bazı liderler hata yaptıklarını mezara girerken bile anlamaz. Bazı devletler çöker ama hâlâ “yanlış bir şey yapmadık” zanneder. Çünkü yenilgi, her zaman bir darbe ile gelmez. Bazen ikna kılığında gelir.

Zeki insan, sana rahatsız edici bir soru daha: Eğer bir karar sana ait gibi hissettiriliyorsa, o karar gerçekten senin midir? İşte istihbaratın zirvesi budur. İz bırakmamak değil. İRADELERİ FETHETMEK ve işin en sessiz, en karanlık ama en hayranlık uyandıran tarafı şudur: Bu seviyede çalışan istihbarat, kendini asla göstermez. Hatta varlığını inkâr eder. Çünkü görünür olan güç, savunma üretir. Görünmeyen güç ise kabul üretir.

Son söz değil, son katman zeki insan: Gerçek istihbaratçı oyuncu değildir. Hakem de değildir.

Gerçek istihbaratçı oyunun neden oynandığını ve nasıl oynanacağını yazandır ve o metin yazıldığında sahnedeki herkes oynadığını zannederken oyun çoktan bitmiştir.

Gürkan KARAÇAM

#istihbarat #zeka #akıl

TF-2000, bir savaş gemisi değildir. TF-2000, denizde hava sahası kurma iradesidir.

Klasik tanımlar yetmez. Şöyle diyelim:

TF-2000, bir donanmanın “kendi göğünü” yanında taşıyabilme kabiliyetidir.

Alan hava savunması olmayan bir donanma, en pahalı gemileriyle bile misafirdir. TF-2000 ise ev sahipliği iddiasıdır. Bu gemi; sadece kendini korumaz, yanındaki tüm görev grubunun kaderini yönetir. Uçak gemisi mi? Amfibi platform mu? Lojistik gemi mi? Hepsi TF-2000’in şemsiyesi altındadır. Bu yüzden TF-2000 yapılmadan, uçak gemisi konuşmak stratejik aceleciliktir.

TF-2000’in Gerçek Rolü

Burada ince bir kavramı netleştireyim: Refakat gemisi başka şeydir. Alan savunma muhribi bambaşka bir ligdir. Alan savunma gemisi, tehdidi vurmaz; tehdidin yaklaşma ihtimalini yönetir.

TF-2000; radarlarıyla sadece görmez, okur. Füzeleriyle sadece vurmaz, denge kurar. Komuta sistemleriyle sadece emir almaz, karar üretir. Bu yüzden bu gemi aceleye gelmez çünkü yanlış yapılan bir alan savunma mimarisi, düşmanı değil, kendi görev grubunu kilitler.

Peki Neden Şimdi İnşa Edilmiyor?

Türkiye yapabiliyorken neden mi bekliyor? Cevap basit ama ağırdır: Çünkü TF-2000 sonradan düzeltilebilen bir gemi değildir. Baştan doğru yapılır, yoksa hiç yapılmaz. Türkiye bugün şunu yapıyor: Radar mimarisini olgunlaştırıyor. Hava savunma füzelerini deniz ortamına tam uyumlu hâle getiriyor. Savaş yönetim sistemini “deniz-hava-uzay” entegrasyonuna hazırlıyor. Yani yapımına çoktan başladı. Dolayısıyla bu bir gecikme değildir. Bu, DEVLET AKLI’dır.

Uçak Gemileri Neden Şimdi Sularda Değil?

Şimdi gelelim en çok yanlış anlaşılan meseleye. Zeki insan, şunu kendine sor: Hava savunması olmayan bir uçak gemisi nedir? Cevap net: Hedef!

Uçak gemisi; Gösteri platformu değildir. “Ben buradayım” demek için indirilmez denize. Arkasında alan savunması, lojistik süreklilik ve görev disiplini yoksa, o gemi stratejik risk üretir. Ve bu sebeplerle Türkiye bugün uçak gemisini geciktirmiyor. Türkiye uçak gemisini koruyacak zihniyeti tamamlıyor ve beklemiyor da ilk uçak gemisinin çalışmaları çoktan başladı bile…

TCG Anadolu bir başlangıçtır ama bir son değildir. Uçak gemisi güçtür, onu yaşatan şey ise onu koruyan akıldır.

Mavi Kıta Doktrini Burada Devreye Girer

Mavi Kıta; “okyanuslara açılalım” cümlesi değildir. Mavi Kıta; kıyıdan bağımsız karar alabilen donanma bilincidir.

Türkiye bugün:

Bağırmadan

İlan etmeden

Tehdit savurmadan

Uygun adım ilerliyor.

Bir gün radar, bir gün platform, bir gün doktrin, bir gün insan kaynağı…

Bu bir tempo değil, bu bir marş…

Yeni Yüzyılın Efendiliği Nasıl Kurulur?

Şimdi son soruyu sorayım ve cevaplayayım;

Türkiye neden yeni yüzyılın efendisi olmaya aday? Çünkü artık: Tepki veren değil, tasarlayan. Koşan değil, ölçen. Gürültü yapan değil, denge kuran bir akıl üretiyor.

Generallerin ve amirallerin şapka çıkardığı yer, bir geminin boyu değildir. Şapka; acele etmeden, doğruyu bekler gibi görünerek hayata geçirebilen devlete çıkarılır.

Unutma zeki insan; Denizlerin efendisi, ilk çıkan değil; en uzun kalan olur ve TF-2000 bu yüzden önemlidir. Uçak gemileri bu yüzden beklemiyorken bekler. Mavi Kıta bu yüzden marşla yürür ve düşünen insan, şunu not düş:

Türkiye artık üç tarafı denizlerle çevrili bir ülke olarak kalmak istemiyor. Türkiye artık okyanusları hedefliyor.

Gürkan KARAÇAM

#tf2000 #mavikıta #türkiye #donanma

Zeki insan, bu satırları bir savunma refleksiyle değil, zamanı okuyan bir aklın uyarısı olarak yazıyorum. Çünkü artık güç, bağırarak konuşmuyor. Güç, sessizce yerleşiyor ve nereye yerleştiğini en iyi bilenler, okyanuslara bakıyor.

Karaya hâkim olmak bir sonuçtur. Okyanusa hâkim olmak ise sebep.

Bugün dünya düzeni, kara haritalarından değil; mavi boşluklardan yönetiliyor. O boşluk sanılan alanlar, aslında küresel iradenin en yoğunlaştığı yerler. Ben bu yüzden okyanusu “su” diye tanımlamıyorum. OKYANUS, HAREKET EDEN EGEMENLİKTİR. Limana bağlı olmayan, izne ihtiyaç duymayan, beklemeden karar verebilen egemenlik.

Türkiye ilk uçak gemisi için yola çıktıysa, bu bir proje değildir. Bu, aklın kıyıdan açılmasıdır ama zeki insan, kıyıdan açılmak yetmez. Okyanusta kalıcı olmak gerekir.

MAVİ KITA DOKTRİNİ NE SÖYLER?

Mavi Kıta, denizi savunma alanı olmaktan çıkarır; karar alanına dönüştürür. Mavi Kıta, “tehdit gelirse karşılık veririm” demez; “Ben buradayım, o yüzden tehdit oluşmaz” der.Bu yüzden tek bir uçak gemisi, niyet gösterir. Birden fazla uçak gemisi ise niyetin geri dönüşsüz olduğunu ilan eder.

Okyanuslar birbirine benzemez. Isısı farklıdır, derinliği farklıdır, trafiği, tehdidi, psikolojisi farklıdır. Aynı gemiyi her yere gönderirsen, hiçbir yerde tam olamazsın. Bu nedenle Türkiye, okyanuslara göre şekillenmiş bir uçak gemisi aklı üretmelidir. İsimleri de, donanımı da, ruhu da buna göre konuşmalıdır.

DERİN OKYANUS AKLI: SABIR VE MENZİL

Genişliğin insanı yuttuğu, mesafelerin zamanı uzattığı okyanuslarda güç, bağırarak değil bekleyerek kurulur. Bu gemi; uzun süre ikmalsiz kalabilen, yüksek menzilli hava unsurlarını taşıyan, elektronik harp kapasitesiyle düşmanı görmeden etkisizleştirebilen bir akıl ister. Radarları bakmaz; dinler. Hava kanadı sadece saldırmaz; alan tutar. Bu gemi Türk tarihinde sabrın ve derinliğin ismini taşır. Çünkü burada güç, hız değil dayanıklılıktır.

“Derinlik kazanmamış güç, mesafe görünce panikler.”

TRAFİĞİN OKYANUSU: HIZ VE DENGE

Sürekli temasın, yoğun donanma trafiğinin olduğu okyanuslarda gemi; hızlı karar veren, müttefik sistemlerle uyumlu ama bağımsız çalışabilen bir yapıda olmalıdır. Çok katmanlı hava savunması, yoğun sorti kapasitesi ve anlık tehdit analizini yöneten yapay zekâ destekli komuta sistemi burada esastır. Bu gemi, manevra kabiliyetiyle konuşur. Denge kurar, alan kilitler. İsmi, denizi vatan yapan bir hafızayı taşır.

“Denge kuramayan güç, kalabalıkta kaybolur.”

SICAK OKYANUS AKLI: SÜREKLİLİK VE LOJİSTİK

Enerji yollarının, ticaret boğazlarının ve vekâlet savaşlarının iç içe geçtiği sıcak okyanuslarda asıl mesele vurmak değil, kalabilmektir. Bu gemi insansız hava ve deniz sistemleriyle örülmüş bir ağın merkezidir. Lojistik kapasitesi geniştir; bakım-onarım yeteneği yüksektir. Hava kanadı; keşif, gözetleme ve nokta hassasiyetinde süreklilik sağlar. İsmi, ulaşılması hedeflenen bir ülküyü taşır. Çünkü burada güç, bir anlık gösteri değil uzun soluklu varlıktır.

“Sürekli olmayan güç, hatıra olur.”

SOĞUĞUN SINAVI: DAYANIKLILIK VE İRADE

Soğuk okyanuslar teknolojiyi değil, kararlılığı sınar. Bu gemi; buzlu hava koşullarına uyumlu gövdeye, düşük sıcaklıkta çalışan sistemlere ve personel dayanıklılığını merkeze alan yaşam alanlarına sahiptir. Enerji verimliliği yüksektir; iklim düşmanlığını avantaja çevirir. Burada gemi, sadece platform değil; irade taşıyıcısıdır. İsmi, devleti ayakta tutan kut anlayışını fısıldar.

“Zor coğrafya, zayıf niyeti affetmez.”

SESSİZ GELECEK: GÖRÜNMEDEN VAR OLMAK

Kuzeyin sessizliğinde güç, iz bırakmadan yürür. Bu gemi düşük ısı izi, gelişmiş sensör füzyonu ve siber savunma ağıyla çalışır. Hava kanadı; erken uyarı, uzun süreli keşif ve düşük görünürlüklü platformlardan oluşur. Burada amaç görünmek değil; oyunu görünmeden kurmaktır. İsmi, Türk aklında rehber olan sembolü taşır. Çünkü burada caydırıcılık, sessizliktir.

“Görünmeyen güç, en pahalı sigortadır.”

ŞİMDİ SORULARIMI YENİDEN SORAYIM

Zeki insan, okyanuslarda adı olmayanın, masada sözü olur mu? Uçak gemisini sembol sanan bir akıl, küreseli nasıl okur? Gelecek, kıyıda bekleyenleri mi hatırlar; maviye irade koyanları mı?

Bu yazım bir temenni değil. Satırlarım hayati bir akıl yürüyüşü ve Türkiye’nin önünde açılan yol nettir: Ya maviye bakıp konuşacak ya da mavide konuşulanlardan biri olacak.Ve şunu açıkça söyleyeyim:

Okyanusları okuyan bir millet, geleceği beklemez; onu tasarlar.

Gürkan KARAÇAM

#uçakgemisi #okyanus #barbaros #tuğrul #çagrı #turkiye

Ben bu satırları alkış toplamak için yazmıyorum. Bu satırlar, ayakları yere basan bir aklın tanıklığıdır. Sahada görev yapan Mehmetçiğin SİHA’lar için kurduğu cümleyi özellikle başa alıyorum: “OMZUMUZDAKİ MELEKLER.”

Bu bir mecaz değil. Bu, cephede oluşmuş bir kavrayıştır ve cephe, teoriyi affetmez; iş gören aklı kutsar.

SİLAH DEĞİL, AKIL KONUŞUYOR

Bayraktar TB2 ve Bayraktar Akıncı ile Türkiye’nin yaptığı şey, gökyüzüne metal göndermek değildir. Türkiye, karar verme yetkisini gökyüzüne taşımıştır. Asıl güç burada başlar. Çünkü modern savaşta mesele sadece, “vurmak” değildir. Mesele, yanılmamaktır. Mesele, askerin önüne sürpriz bırakmamaktır. SİHA’lar tam olarak bunu yapıyor. Sahayı karartmıyor, aydınlatıyor.

MELEK METAFORUNUN GERÇEK ANLAMI

Neden Mehmetçiğin dilinde “melek” kelimesi var, hiç düşündün mü zeki insan? Çünkü: Görmeden görüyor, ulaşmadan ulaşıyor, risk oluşmadan riski bertaraf ediyor. Bu yüzden bu sistemler, bir mühendislik başarısından önce hayat mühendisliğidir.

Burada sayı veremem çünkü hayat sayıya indirgenmez ama şunu net söyleyebilirim. Bu teknoloji, evlere ateş değil, evlat döndürüyor.

KIZILELMA: BİR PLATFORMDAN FAZLASI

Bayraktar Kızılelma, bir insansız savaş uçağı değildir yalnızca. O, insan bedeninin sınırlarını aşan zihinsel sürekliliktir. Kızıl Elma’da pilotun refleks sınırı yoktur, yorgunluk yoktur, tereddüt yoktur.

Burada şu soruyu sormak zorundayım: Bir devlet, en zor görevi insanını riske atmadan yapabiliyorsa; bu askeri başarı mı, yoksa ahlaki seviye artışı mı? Ben buna stratejik vicdan diyorum.

KOGNİTİF HEGEMONYA

Kognitif hegemonya, düşmana sahada üstünlük sağlamadan önce, onun hesap yapma kabiliyetini çökertmektir. Türkiye’nin SİHA başarısı tam olarak budur;

Zamanı kontrol eder,

Alanı kontrol eder,

Kararı kontrol eder.

Bu yüzden sadece hedefleri değil, doktrinleri de vurmuştur.

DÜNYANIN SESSİZ KABULÜ

Bugün farklı coğrafyalarda askeri çevreler aynı gerçeği not düşüyor: Türkiye, yüksek maliyetli sistemler çağında düşük maliyetli akıl üstünlüğünü ele geçirdi. Bazı ülkeler bunu överek söylüyor, bazıları susarak kabul ediyor, bazıları ise eleştirerek bastırmaya çalışıyor ama gerçek değişmez: OYUN DEĞİŞTİ.

ELEŞTİRİ VE NİYET AYRIMI

Eleştiri değerlidir ama şunu ayıralım: Akla katkı sunan eleştiri, akla tahammül edemeyen rahatsızlık ve şu soruya cevap veremeyen eleştiri, iyi niyet taşımaz;

Sahadaki askerin yükünü hafifleten bir teknoloji seni neden rahatsız eder?

Cevap yoksa, tartışma da yoktur.

SON SÖZ

Bu hikâye teknoloji hikâyesi değil. Bu, milletin aklını koruma hikâyesidir. Mehmetçiğin omzundaki melekler, gökyüzündeki metal değil; oraya yerleştirilmiş akıldır.

Ve şunu herkes bilsin: Aklını gökyüzüne çıkaran MİLLET’e,yerde diz çöktürülemez.

Gürkan KARAÇAM

#melek #tb2 #kızılelma #mehmetçik

Zeki insan, bu satırları sana bir şey öğretmek için yazmıyorum. Bu satırları, sana neyin içinde yaşadığını fark ettirmek için yazıyorum.

Şimdi dur ve kendine şu soruyu sor; günde onlarca içerik tüketiyorsun… Peki hangisi seni bilgilendirdi, hangisi seni yönlendirdi, hangisi seni sessizce biçimlendirdi?

Asıl mesele tam da burada başlıyor. Çünkü bugün çağımızın en büyük savaşı; toprak için değil, enerji için değil, silah için hiç değil… Bu çağın savaşı zihin içindir.

Peki gurkankaracam.org’da ne var?

Şimdi sana bunu sloganlarla anlatmayacağım. Sana tanımlarla anlatacağım. Çünkü zeki insan, tanımların olmadığı yerde düşünce filizlenemez.

Kalemim uluslararası ilişkileri “ülkeler arası nezaket” olarak ele almaz. Burada uluslararası ilişkiler şudur: Bir devletin, başka bir devletin zihnine hangi hikâyeyi yerleştirdiğinin analizidir.

İstihbarat satırlarımda sadece gizli bilgi değildir. İstihbarat burada şu anlama gelir: Henüz söylenmemiş niyetleri, söylenmiş cümlelerden okuyabilme yeteneğidir.

Psikolojik harpta bağırarak yapılan bir propaganda değildir. Psikolojik harp şudur: Hedefin düşüncesini, önceden belirlenmiş amaca hizmet eder hâle getirme sanatıdır.

Strateji, plan yapmak değildir. Strateji şudur: Hamle yapmadan önce, karşı tarafın hangi hamleyi yapamayacağını hesaplama zekâsıdır.

Kişisel gelişim, burada motivasyon cümleleriyle oyalanmak değildir. Kişisel gelişim şudur: İnsanın kendi zihnini, kendisine karşı kurulan düzenden kurtarmasıdır.

Ve belki de en rahatsız edici olanı…KOGNİTİF HEGEMONYA. Bu kavramı her yerde duyamazsın. Çünkü bu kavram şunu anlatır: İnsanın farkında olmadan, başkasının aklıyla düşünmeye razı edilmesidir.

Şimdi zeki insan, kendine bir soru daha sor: Sence bugün insanlar neden aynı şeylere üzülüyor, aynı şeylere seviniyor, aynı şeylere öfkeleniyor? Bu bir tesadüf mü? Yoksa bir akıl düzenlemesi mi?

İşte gurkankaracam.org tam bu noktada devreye girer. Burası sana ne düşüneceğini söylemez. Burası sana nasıl düşünmen gerektiğini hatırlatır.

Burada yazılanlar rahatlatmaz. Burada yazılanlar uyandırır ve zeki insan, uyandırılmak her zaman konforlu değildir ama özgürleştiricidir.

Ve evet… Bu yüzden burası ücretsizdir. Çünkü bazı bilgiler parayla satılır fakat bazı akılların fiyatı yoktur ve paylaşılarak çoğalır.

Son bir soru sorayım zeki insan: Eğer bugün herkes sana ne düşüneceğini söylüyorsa… sence sana kim düşünme cesareti verecek?

Cevabı arıyorsan… Zaten onun için burada değil misin…

Gürkan KARAÇAM

#özgürlük #cesaret #zihin #türk

Ben bu satırları sana bir şeyler anlatmak için yazmıyorum zeki insan. Ben bu satırları bir eşiği işaretlemek için yazıyorum. Çünkü bugün Türkiye’de yaşanan şey ne sadece ekonomiyle açıklanabilir ne de günlük siyasetle. Bugün yaşanan şey, insanın kendi içindeki irade merkezine yönelmiş sistemli bir baskıdır.

Şimdi kendime ve seni de dahil ederek soruyorum zeki insan: İnsan ne zaman yenilir? Parası azaldığında mı? Gücünü kaybettiğinde mi? Yoksa “nasıl olsa olmuyor” cümlesini içinden geçirdiği anda mı?

İşte benim tanımım şudur; Yenilgi, dışarıdan gelen darbe değildir. Yenilgi, içeride kabul edilen bir fikirdir.

Bugün bana “teslim ol” demiyorlar. Buna gerek yok. Bana daha zekice bir şey fısıldıyorlar:

“Bekle.”

“Zaman geçsin.”

“Heyecanın sönsün.”

“Yorgunluğun karar versin.”

Biliyorum ki bu bir bekleme çağrısı değil. Bu, iradeyi pasifize etme tekniğidir.

Burada bir tanım daha yapıyorum: Umutsuzluk, yaşanan şartların doğal sonucu değildir. Umutsuzluk, tekrar yoluyla inşa edilen bir kabuldür. Sürekli gösterilir, sürekli anlatılır, sonunda insan onu kendi fikri sanır.

Peki ben buna niye itiraz ediyorum?Çünkü bu topraklar daha önce de yoksulluk gördü. Daha önce de kuşatma gördü. Daha önce de “bitti” denilen eşikleri yaşadı ama bir şey hiç değişmedi: VAZGEÇMEME REFLEKSİ!

Şunu çok net söylüyorum: Bir millet fakirleşebilir ama iradesi fakirleşmez. Bir toplum yorulabilir ama karar merkezini terk etmez.

Şimdi kendime tekrar soruyorum: Asıl hedef ben miyim, yoksa benim vazgeçmem mi? Asıl saldırı cebime mi, yoksa zihnime mi? CEVAP AÇIK: Beni yenmek istemiyorlar. Beni vazgeçmeye ikna etmek istiyorlar.

Oysa umut benim için bir duygu değildir. Umut, aklın verdiği bilinçli bir karardır. Ayağa kalkmak, şartlar düzeldiğinde yapılmaz. Ayağa kalkmak, şartları değiştiren ilk harekettir.

Burada son tanımı koyuyorum: Direnç, bağırmak değildir. Direnç, geri çekilmemektir. Sessizce ama kararlı biçimde kendi pozisyonunu terk etmemektir.

Şimdi bu yazıyı bitirirken sana değil, kendime son sorumu soruyorum: Ben gerçekten yenildim mi? Yoksa sadece yenildiğime inanırsam işlerinin kolaylaşacağını mı sanıyorlar?

Cevabım net!

Ben yenilmedim!

Vazgeçmem bekleniyor ve ben beklenen şeyi yapmayacağım…

Gürkan Karaçam

#yenilmez #türk

Zeki insan, bu satırlarımı okurken kendini savunmaya geçme. Bu yazımı seni suçlamak için değil; kendini fark etmen için kaleme aldım. Çünkü insanın hayatını belirleyen şey kaderi gayretten bihaber sanması değil; iddiasıdır ve iddia, en çıplak hâliyle “nasıl istediğinle” ilgilidir.

Şimdi sana rahatsız edici ama öğretici bir hakikati hatırlatayım: Şeytan Allah’tan süre ister. Üstelik hayır için değil. İnsanı yoldan çıkarmak için ister ve Allah ona süre verir. BURADA DUR. Bu bir metafor değil. Bu, insan aklının kaçtığı bir yüzleşme noktasıdır.

Kendine sor zeki insan; kötülük için bile bu kadar net, bu kadar ısrarlı, bu kadar kararlı bir isteme ciddiye alınıyorsa; senin hayallerin neden bu kadar yarım ağızla isteniyor?

Sorun dua etmemen değil. Sorun, duanın hayatına hükmetmemesi.

İstemek, dilin talebi değildir. İstemek, hayatın düzenini bozmaya razı olmaktır. Gerçekten isteyen insanın takvimi değişir, uykusu değişir, çevresi değişir. Hiçbir alışkanlığını feda etmeyen bir “istek”, sadece iyi niyettir; talep değildir.

Burada disiplin başlar. Disiplin; kendini sıkmak değildir. Disiplin, gelecekteki hâline bugünden sadakat göstermektir. Disiplin yoksa yetenek israftır. Disiplin yoksa dua bile dağınıktır.

Peki motivasyon?

Motivasyon sandığın şey coşkuysa, yanılıyorsun. Motivasyon; canın istemediği günlerde de masaya oturabilmektir. Motivasyon; alkış yokken devam edebilmektir.

Heves kalabalık ister, motivasyon yalnızlığa dayanır.

Şimdi kendine bir soru daha sor; bir hedefin var mı, yoksa sadece iyi hissetmek mi istiyorsun? Çünkü iyi hissetmek isteyenler çabuk vazgeçer. Hedefi olanlar ise vazgeçmeyi seçenek olarak bile düşünmez.

Vazgeçmemek nedir biliyor musun?

Vazgeçmemek; her şey aynı kalsın diye diretmek değildir. Vazgeçmemek; yöntemi değiştirip iradeyi korumaktır. Akıllı insan, yolun değişebileceğini bilir ama yönün değişmemesi gerektiğini asla unutmaz.

Azim burada devreye girer. Azim hız değildir. Azim, yavaşladığında da yönünü kaybetmemektir. Azim; “bugün olmadı”yı “hiç olmayacak” sanmamaktır. Azim; sessizce ilerleyebilmektir.

Peki tevekkül?

Tevekkül, çalışmamanın kibar adı değildir. Tevekkül; yapabileceğin her şeyi yaptıktan sonra sonucu Allah’a teslim edebilmektir. Eline düşeni bırakıp gökten bekleyenler tevekkül etmez; sorumluluktan kaçar.

Sabır ise en çok yanlış anlaşılan güçtür. Sabır; katlanmak değildir. Sabır; doğru olanı aceleye kurban etmemektir. Sabır; gecikmeyi reddedilmek sanmamaktır. Sabır; zamanla kavga etmeyi bırakıp onu lehine kullanabilmektir.

Şimdi büyük resmi görelim zeki insan:

Şeytan ne yapıyor?

Net istiyor.Israrla istiyor.Süresini biliyor.Planını yapıyor.Vazgeçmiyor.

İnsan ne yapıyor?

Bir gün istiyor.Ertesi gün şikâyet ediyor.Bir gün hedef koyuyor.Sonraki gün bahane üretiyor ve sonra soruyor:“Niye olmuyor?”

Asıl soru şudur: Sen kendini ne kadar ciddiye alıyorsun ki, verecek olan seni ciddiye alsın?

Şunu unutma: Hayaller nazlıdır.Ciddiyet ister.Bedel ister.Süreklilik ister.Ve yazımı şu omurgayla bitireyim:Şeytan Allah’tan süre ister ve alır. Çünkü ne istediğini bilir, ısrar eder ve vazgeçmez.Allah, şeytana bile süre verdiyse; hakkıyla isteyen, bedel ödeyen, disiplinle yürüyen kuluna istediğini neden vermesin.

Anlayacağın mesele istemek değil zeki insan. Mesele, nasıl istediğindir ve Sor kendine; “Şeytana Süre Veren Kudret, Benden Neyi Esirger?”

Gürkan KARAÇAM

#şeytan #istemek #Allah

Zeki insan, mütevazı bir itirafla başlayayım: Doların tahtı “para”yla kurulmadı; refleksle kuruldu. O refleks, bir anda “yıkılacak” diye düşünmek romantizmdir; ama o refleksin alternatifsizliğini kırmak, ayakları yere basan en sert gerçekliktir.

Sana şu soruları sorayım: Doların gücü kasasında mı, yoksa herkesin zihnindeki “en güvenli liman” etiketinde mi? Krizde neden herkes aynı kapıya koşuyor? Neden risk hesapları tek bir para biriminin psikolojisine kilitlenmiş durumda? Ve en can alıcısı: Eğer dolar bir “alışkanlık parası” ise, alışkanlığı değiştirecek mühendislik nerede?

Şimdi “daha önce uygulanmamış” türden yöntemlere geçeceğim; ama bir şartla: Bunları birer düşünce deneyi olarak oku. Çünkü zeki insan bilir: Önce fikir doğar, sonra kurum.

Özgün bir tanım koyuyorum:

REFLEKS MÜHENDİSLİĞİ: Bir sistemin para birimini değil, aktörlerinin kriz anındaki otomatik karar yolunu yeniden tasarlama işi.

Şimdi soruyorum: Doları yenmek için dolarla savaşmak mı gerekir, yoksa doları gereksiz kılmak mı? Doları dışlamak mı daha gerçekçi, yoksa doları “arkaplana” itmek mi? Bir tahtı devirmek mi daha kolay, yoksa tahtın altındaki zemini sessizce çekmek mi?

Bak zeki insan, en sert hamleler bazen en sessiz olanlardır.

Birinci spesifik yöntem: “Konteyner Üstü Mutabakat” (KÜM)

Bugün dünya ticaretinin görünmeyen kalbi para değil, konteynerdir. Konteyner hareket ediyorsa ticaret vardır; duruyorsa kriz vardır. O halde soru: Neden ödeme dilini bankadan değil, lojistikten başlatmıyoruz?

DÜŞÜNCE DENEYİ: Büyük ihracatçı ve ithalatçı ülkeler bir “Konteyner Mutabakat Defteri” kurar. Her konteyner sevkiyatına bir “teslimat puanı” yazılır; bu puanlar ay sonunda çok taraflı netleştirme ile kapatılır; sadece net açık veren taraf, belirlenen bir sepetle (yerel para + enerji endeksi gibi) ödeme yapar.

SORU YAĞMURU: Para neden her işlemde dolaşmak zorunda? Neden her sevkiyatın arasına dolar sokuluyor? Neden tek tek tahsilat yerine netleştirme yapılmasın? Banka merkezi yerine lojistik kanıtı merkez olsa ne değişir? Risk algısı “SWIFT”ten değil, “teslimat doğrulaması”ndan türese doların rolü küçülmez mi?

Bir KARAÇAM tanımı;

NETLEŞTİRME EGEMENLİĞİ: İşlemleri tek tek değil, blok hâlinde mahsuplaştırarak “aracı para” ihtiyacını azaltma gücü.

İkinci spesifik yöntem: “Programlanmış Ticaret Kredisi” (PTK)

Bugün doların gücü biraz da şuradan gelir: Ticaretin finansmanı dolar temellidir; sigorta, navlun, akreditif, fiyatlama… hepsi dolar kokar. Peki soru: Neden parayı değil, krediyi yeniden icat etmiyoruz?

DÜŞÜNCE DENEYİ: Bölgesel bir blok, şirketlere “programlanmış ticaret kredisi” verir. Bu kredi nakit değildir; sadece belirli ülkelere, belirli ürün gruplarına, belirli vadelerde kullanılabilir. Yani gaye “para” değil, amaç kilitli ticaret hakkı.

SORU YAĞMURU: Neden her ticaret hakkı paraya dönüşmek zorunda? Neden kredi, dolar gibi serbest dolaşan bir şeye bağlansın? Neden ticareti finanse eden şey, “genel para” değil de “işlem izni” olmasın? Bir krediyi sadece ticaret içinde tutarsan, doların kaçış kanallarını kapatmış olmaz mısın?

Bir KARAÇAM tanımı daha:

AMAÇ KİLİTLİ LİKİDİTE: Paranın serbest dolaşımını değil, belirli ticaret amaçlarını finanse eden kontrollü likidite.

Üçüncü spesifik yöntem: “Fiyatlama Dilini Değiştiren Hayalet Birim” (FDH)

Zeki insan, şu soruya odaklan: Doları devirmek için doların yerine başka para koymak şart mı? Ya “para”yı değiştirmeden önce ölçü birimini değiştirirsek?

DÜŞÜNCE DENEYİ: Blok ülkeler, enerji ve ham maddede “hayalet birim” kullanır: Örneğin “E-arı” gibi; bu birim kasada tutulmaz, sadece sözleşmelerin fiyatlama dilidir. Ödemeler yine ulusal paralarla yapılır ama fiyat “E-arı”ya endekslidir. Böylece dolara olan zihinsel bağ kopar; çünkü taraflar artık kârı zararı dolarla değil, kendi yeni ölçüsüyle konuşur.

SORU YAĞMURU: İnsanların zihnine önce hangisi yerleşir: fiyat mı, ödeme mi? Sözleşmenin dili değişirse, risk algısı kimin elinde kalır? Doların gücü “ödeme aracı” olmasından mı, yoksa “fiyatlama dili” olmasından mı? Bir şeyi konuşma dilinden çıkarırsan, hâkimiyeti kaç gün sürer?

Yeni bir tanım daha yapıyorum:

MUHASEBE DİLİ DEVRİMİ: Ödeme aracı aynı kalsa bile, fiyatlama ve kârlılık hesaplarının referansını değiştirerek tahakkümü kırma yöntemi.

Dördüncü spesifik yöntem: “Sigorta Tahtını Devirmek” (STD)

Çoğu insan bilmez: Ticarette doların görünmez kalesi, bazen bankadan çok sigortadır. Deniz sigortası, reasürans, ülke riski primleri… Hepsi dolar merkezli bir akıl haritasıyla fiyatlanır.

DÜŞÜNCE DENEYİ: Blok ülkeler, karşılıklı “Risk Havuzu” kurar; sigorta primlerini dolar yerine “sepet endeksi” ile fiyatlar; reasüransı da kendi içinde netleştirir. Ticaretin “korku fiyatını” dolardan koparınca, doların zorunluluğu bir katman daha incelir.

SORU YAĞMURU: Bir sistemin asıl gücü para mıdır, yoksa korkuyu fiyatlama hakkı mı? Kredi notu kimdeyse kader kimde midir? Sigorta dili değişirse ticaret dili de değişmez mi? Risk primi dolar yerine sepetle ölçülse, “kaçış” yine dolara mı olur?

Burada bir tanım daha:

KORKU FİYATI: Ticarette görünmeyen maliyet; belirsizliğin paraya çevrilmiş hâli.

Beşinci spesifik yöntem: “Karbon Muhasebesi Üzerinden Yeni Mutabakat” (KMYM)

Dünya yeni bir şeyle yaşıyor artık zeki insan: karbon düzenlemeleri, sınırda karbon vergileri, yeşil sertifikalar… Buradaki sorum şu: Neden yeni küresel denetim dili oluşurken, ödeme dili eski imparatorlukta kalsın?

DÜŞÜNCE DENEYİ: Blok ülkeler, karbon yoğun ürünlerde bir “Karbon Mutabakat Puanı” oluşturur; ticaret bu puanla netleştirilir; para sadece farkı kapatır. Böylece dolar yerine “yeni çağın muhasebe dili” merkeze oturur.

SORU YAĞMURU: Geleceğin ticaretini belirleyen şey para mı olacak, yoksa uyum maliyeti mi? Karbon sertifikası yeni altın değil mi? Yeni denetim dili kimin elindeyse yeni para dili de onda olmaz mı? Dolar, geleceğin defterinde olacak mı ya da olmalı mı?

Zeki insan, bütün bu düşünce deneylerimin ortak noktası şu: Doları “yasaklayarak” değil, doları her işlemin mecburi köprüsü olmaktan çıkararak küçültmek. Yani parayı değil, aklı çok merkezli yapmak.

Son bir tanım daha koyup bitireyim:

KOGNİTİF ÇOK MERKEZLİLİK: Kriz anında tek bir “doğal” tercihin değil, birden fazla “makul” tercihin aynı anda çalışabildiği düzen.

Ve şimdi soru yağmurunun son damlası: Eğer doların tahtı alışkanlıksa, alışkanlığı kim kıracak? Devlet mi, şirket mi, halk mı? Yoksa hepsinin üzerinde, “neye doğal dediğimizi” tasarlayan kognitif mimari mi? Bir ülke dolar kullanmayı azaltınca mı özgürleşir, yoksa doların zorunlu olduğu alanları tek tek söküp attığında mı? Doları devirmek için yeni para mı gerekir, yoksa yeni defter mi? Yeni bankalar mı gerekir, yoksa yeni mutabakat mantığı mı? Ve en acısı: Biz bugüne kadar doları yenmeye çalışırken, aslında doların en sevdiği oyunu mu oynadık?

Ben sadece şunu söylüyorum;

Tahtlar kılıçla değil, defterle kurulur ve defteri kim tasarlıyorsa, hükmü de o yazar.

Unutma zeki insan! İmparatorluklar parayla değil, ‘başka seçenek yok’ yalanıyla yaşar.

Gürkan KARAÇAM

#dolar #ortakakıl #türkiye