Halklar Suçlu Değildir: Asıl Savaş Zihin Üzerindedir

Kognitif Hegemonya, Güç Odakları ve Yanlış Hedefe Yöneltilen Öfke

Bir hakikat var; kabul edilmediği için büyüyen bir hakikat: Halklar suçlu değildir. Suç, salt yönlendirilmiş iradeye değil; yönlendiren akla isnat edilmelidir. Ceza hukukunda nasıl ki ayırt etme gücünden yoksun olanın kusur ehliyeti tartışmalıysa, kognitif manipülasyon altında yönlendirilmiş halkları da asli fail gibi yargılamak hukuki değil, zihinsel bir hatadır.

Düşünsenize bir çocuğun doğduğu anda taşıdığı tek kimlik masumiyet değil midir. Ne dili vardır ne ideolojisi. Ne bir millete karşı kini vardır ne bir inanca karşı öfkesi.

Ona öğretilen her şey sonradandır. Dil öğretilir. Kimlik öğretilir. Kime güvenileceği öğretilir. Kimden korkulacağı öğretilir. Neye sevineceği, neye öfkeleneceği öğretilir ve maalesef öğretilen duygu, zamanla “karakter” sanılır. Öğretilen düşmanlık, “vicdani refleks” zannedilir. Oysa refleksin sahibi zihin değil; zihni formatlayandır.

“İnsan doğuştan taraf değildir; taraflaştırılır.”

Kognitif Mühendislik: Modern Dünyanın Görünmeyen Silahı

Bugün savaş cephede değil, çerçevede başlar çünkü çerçeveyi kim kurarsa, haklıyı da o tayin eder. Filmlerle başlar süreç. Dizilerle pekişir. Çizgi filmlerle erken yaşta sabitlenir. Şarkılarla duygusallaşır. Belgesellerle meşrulaşır. Gazete yazılarıyla entelektüelleştirilir ve bir toplumun zihinsel koordinatları yavaş yavaş kaydırılır.

Buna propaganda demek yetersizdir. Bu, kognitif hegemonya kurmaktır. Kognitif hegemonya; bir halkın neyi doğru, neyi meşru, neyi kaçınılmaz göreceğine karar verme gücüdür ve bu güç görünmezdir ama sonuçları korkutucu derecede yıkıcıdır.

“Kurşun bedeni deler; çerçeve zihni dönüştürür.”

Halklar Nasıl Düşmanlaştırılır?

Bir halkı düşman yapmak için önce onun insanlığını görünmez kılmak gerekir. İnsanlığı görünmez kılmak için temsilini çarpıtmak gerekir. Temsili çarpıtmak için sürekli tekrar gerekir. Tekrar edilen her imaj, bir süre sonra hakikat zannedilir. Hakikat zannedilen her imaj, vicdani onaya dönüşür ve vicdani onay, siyasi meşruiyet üretir. Sonuçta bir sabah uyanıldığında halklar birbirine düşman olmuş olur. Oysa düşmanlaştırılan halk değildir; algıdır. Hedef alınan insan değil; temsilidir.

Bir İngiliz işçi ile bir Türk işçi arasındaki temel kaygı aynıdır: geçim. Bir Amerikalı anne ile bir Ortadoğulu anne arasındaki temel kaygı aynıdır: evladının güvenliği. Bir Hintli baba ile bir Afrikalı baba arasındaki temel kaygı aynıdır: onurlu bir yaşam ama bu ortaklık konuşulmaz, görünmez kılınır ve elbette bilerek çünkü ortaklık barış üretir; ayrım savaş üretir ve savaşın kazananı hiçbir zaman halk değildir. Savaşın kazananı, savaşı çerçeveleyen akıldır.

Asıl Konuşulması Gerekenler: Güç Odakları

İster Musevi görünümlü olsun, ister Hristiyan, ister Hindu, ister Müslüman görünümlü ve ister ateist, ister deist… Güç hırsı inanç etiketi tanımaz. Zulüm, dini referansla masumlaşamaz. Tahakküm, kültürel kılıfla ahlaki hale gelemez.

Hak ile batıl arasındaki mücadele; inançlar arasında değil, adalet ile tahakküm arasındadır. Düşman kibirdir, iblisin kibri ve hâsılı bizatihi kendisi ve eğer analiz halkı hedef gösterip güç odaklarını görünmez kılıyorsa, orada ya bilinçli bir manipülasyon ya da ciddi bir zihinsel zaaf vardır.

“Yanlış hedefe yönelen öfke, zalimin en büyük stratejik avantajıdır.”

Hak ile Batıl: Saflaşmanın Gerçek Ölçüsü

Hak ile batıl arasındaki savaş, sloganla değil; analizle anlaşılır çünkü batıl çoğu zaman hak kılığına girer. Zulüm çoğu zaman güvenlik söylemiyle gelir. Tahakküm çoğu zaman özgürlük vaadiyle sunulur ve bu nedenle mesele sadece karşı olmak değildir. Doğru hedefi, doğru düşmanı tanımlayabilme zorunluluğudur.

Hâsılı; eğer bir kişi halkları topyekûn suçlu ilan ediyorsa, orada adalet değil; kolaycılık vardır. Kolaycılık ise çoğu zaman manipülasyonun konfor alanıdır.

“Gerçek düşman görünmez kalmayı başarandır.”

Aynı Siperde Kimlerle Durulur?

Siper sadece fiziki bir pozisyon değildir; zihinsel bir hizalanmadır. Eğer hedef farklıysa, omuz omuza durmak sadece görüntüdür. Aynı düşmana yönelmeyenle aynı siperde durulmaz ve benim ilkemdir; AYNI DÜŞMANA NİŞAN ALMADIĞIM İNSANLARLA AYNI SİPERE GİRMEM… Neden mi?… Çünkü adalet merkezli olmayan her ittifak, geçicidir ve geçici ittifaklar stratejik olabilir; ama ahlaki değildir.

Neticede adalet merkeze alınmadığında mücadele araçsallaşır. Araçsallaşan mücadele, zamanla zulmün başka bir versiyonuna dönüşür.

İnsanlık İçin Son Söz

İnsanlık büyük bir eşikte duruyor. Ya halkları suçlayarak kolay öfkenin konforuna sığınacak ya da güç odaklarını teşhis ederek zor ama doğru analizi seçecek.

En nihayet tekrar söylemem gerekirse; zihinler özgürleşmeden barış mümkün değildir. Çerçeve düzelmeden adalet kalıcı değildir ve gerçek hedefi belirleyemeden yani asıl düşman görünmeden savunulan şeyin adı asla hakikat olmayacaktır.

Halklar masumdur. Masumiyet manipüle edilebilir ama özü kirletilemez ve asıl mücadele, insanı insana düşman eden zihinsel mühendisliğe karşı verilmelidir.

“Toprak işgal edildiğinde sınırlar değişir; zihin işgal edildiğinde insan değişir. İnsan değiştiğinde ise tarih yön değiştirir.”

Ve tarih, yanlış öfkeye teslim olanları değil; asıl düşmanı görebilenleri hatırlayacaktır.